BREDA
HEREN 1

Na twee overwinningen op rij, Ede in de Gold Cup en Groningen in de competitie, reisde Breda H1 met een behoorlijk goed gevoel af richting Nijmegen. Tegenstander: Union H1. Of, zoals ze in de groepsapp inmiddels beter bekendstaan: de uien. Een tegenstander die we in de voorbereiding al waren tegengekomen. Destijds hadden we uiteraard doelbewust niet het achterste van onze tong laten zien. Tactisch meesterplan. Alles om ze deze zondag volledig te verrassen. Uw verslaggever was opnieuw Michiel. Nog altijd geblesseerd. Voor hem vervelend. Voor de vrienden van Breda H1 inmiddels vooral een garantie op 70 minuten ongefilterde verslaggeving. Om 14:46 werd begonnen en Breda zat er direct goed in. Hoge druk leverde al snel een mogelijkheid voor Dane op en de controle lag in de openingsfase vooral bij de mannen in het blauw. Union kreeg ondertussen wel wat corners. Of beter gezegd: een abonnement. De eerste werd gehaald door een speler die in de liveblog vooral werd geïdentificeerd als de voetballer met het sikje. Meer scoutinginformatie bleek niet nodig. Gelukkig stond Mees weer op goal. Corner één eruit. Corner twee eruit. En ook de volgende mogelijkheden van Union werden door onze doelman onschadelijk gemaakt. Na Q1 stond het nog 0-0, maar Breda kwam aanvallend nog niet helemaal lekker door de Nijmeegse muur heen. Daarom kwam vanuit de verslaggever een alternatief tactisch plan. Hoe versla je uien? Niet te ingewikkeld maken. Gewoon snijden. Enige nadeel: van uien moet je soms huilen. Precies op dat moment besloot Union de grap iets te letterlijk te nemen en de 1-0 binnen te leggen. Maar gelukkig hebben we sinds kort iemand in het team die daar kennelijk weinig last meer van heeft. Maarten. Een week eerder had hij tegen Groningen na vijf seizoenen eindelijk zijn eerste goal voor Breda H1 gemaakt. Jarenlang stond de ketchupfles dicht. Geen druppel. Je kon schudden wat je wilde. En ineens... PATS. Tegen Union kreeg hij de bal en maakte hij gewoon een heerlijk doelpunt. 1-1. Tweede goal in twee wedstrijden. Van vijf seizoenen wachten naar twee weken achter elkaar scoren. Dan begint inmiddels toch de vraag te ontstaan: Is de ketchupfles eindelijk open? Union probeerde ondertussen via hun kleine strafcornerabonnement weer op voorsprong te komen, maar liep opnieuw tegen Mees aan. En toen kwam misschien wel de lekkerste aanval van de middag. Teije besloot vanaf achterin een heerlijke scoop richting de voorhoede te sturen. Een Union-verdediger had enige moeite met het fenomeen ‘stuiterende hockeybal’, waardoor de bal bij Joppe terechtkwam. Joppe legde hem door. Dane kwam eraan. En die maakte hem heel behoorlijk af. 1-2 Breda. Een behoorlijk lekkere goal. En dus gingen we, ondanks dat Union in het tweede kwart behoorlijk wat druk had gezet, met een voorsprong de rust in. Prima uitgangspositie. Even thee. Even ademhalen. En terwijl het water uit de volgens de verslaggever toch al vrij lage Rijn over het veld werd gespoten, maakten beide teams zich klaar voor de tweede helft. Die begon helaas iets minder prettig. Nog geen twee minuten na de hervatting stond het 2-2. De spits van Union mocht de bal uiteindelijk in een leeg doel schuiven en daarmee was de comfortabele ruststand alweer verdwenen. Een paar minuten later kreeg Union opnieuw een corner. Eerste poging gered. Rebound. 3-2. Binnen acht minuten was de wedstrijd volledig omgedraaid. Breda probeerde zich daarna terug te knokken, maar Union had het momentum te pakken. Mees hield met opnieuw een goede redding de marge op één en dus gingen we het laatste kwart in met nog alle kans op een resultaat. Het advies van Niek voor Q4 was dan ook tactisch glashelder: ALLES GEVEN! Daar valt weinig tegenin te brengen. Breda zette aan. Er kwam een prima mogelijkheid, al vond de scheidsrechter dat blijkbaar een uitstekend moment om af te fluiten. Daarna volgde eindelijk ook weer een strafcorner voor Breda. Geen goal. De druk bleef erop. Breda probeerde de aansluiting naar voren te vinden, maar waar het in de eerste helft regelmatig goed liep, ontbrak in de slotfase nét de connectie om echt door te drukken. En dan gebeurt meestal precies wat je niet wilt. Union kwam eruit. 4-2. Wedstrijd klaar. Na twee overwinningen op rij dus weer een middag zonder punten. Niet omdat Breda compleet werd weggespeeld. Integendeel. Vooral in de eerste helft werd er goed gespeeld en stonden we zelfs met 1-2 voor. Maar in Q3 verloren we te veel duels, verdween de grip op de wedstrijd en draaide Union het binnen een paar minuten volledig om. Eindstand: Union 4 - Breda 2. Geen punten mee terug naar Breda. Eerst probeerden we de uien te snijden. Uiteindelijk waren wij degene die met tranen terug naar huis gingen. Dane kan hem blijkbaar behoorlijk lekker binnenschieten. En ergens tussendoor staat Maarten ineens op twee goals in twee wedstrijden. Die ketchupfles houden we voorlopig in de gaten.

Na de doordeweekse bekerwinst op Ede was het zondag tijd om ook in de competitie eindelijk eens punten te gaan verzamelen. Tegenstander: Groningen. Ja, Groningen. De mannen uit het noorden hadden een kleine drie uur in de auto gezeten om naar Breda te komen. Genoeg tijd dus om de benen rust te geven, de tactiek door te spreken en zich mentaal volledig voor te bereiden. Zonde van de moeite. Uw verslaggever van dienst was Michiel, die dankzij een geblesseerde enkel zelf weinig aan het hockeygedeelte kon toevoegen en daarom besloot zijn waarde op een andere manier te bewijzen: ongefilterd commentaar leveren via WhatsApp. Dat begon al voor de wedstrijd met onze jarige Jellie Belly. Jel had die ochtend eigenlijk training moeten geven bij de Academy, maar had vriendelijk gevraagd of hij op zijn verjaardag iets langer in bed mocht blijven liggen. Aangezien slapen één van zijn grootste talenten is, konden we dat moeilijk weigeren. Om 14:48 begon vervolgens ook zijn daadwerkelijke verjaardagstaak: Groningen van scoren afhouden. Zoals inmiddels traditie is, had Breda de eerste vijf minuten nodig om te beseffen dat de wedstrijd echt begonnen was. Gelukkig kwamen we die zonder schade door. Daarna ging het snel. Floppie onderschepte een bal, Dane ging op avontuur en produceerde een geweldige actie, waarna Joppe op de tweede paal precies deed wat hem al maanden verteld wordt: gewoon daar gaan staan. 1-0. Blijkbaar werkt coaching soms dus wel. Breda speelde sterk. Mees pakte aan de andere kant een goede bal, Joppe kreeg nog een grote kans en Jel verdedigde alsof hij zijn verjaardagscadeau al vóór de wedstrijd wilde ophalen. Met 1-0 gingen we rusten. Na de sproeiers begon Groningen in Q3 steeds harder aan te dringen. Mees moest een paar keer serieus optreden en Jel kreeg ondertussen alsnog een cadeautje: twee minuten op het strafbankje. Groen. Ook de verslaggever begon zich inmiddels met randzaken bezig te houden. Zo werd uitgebreid stilgestaan bij de scheidsrechter in het roze en diens vermeende band met oud-topsporter Timo. Voor verdere details verwijzen we graag rechtstreeks naar Timo zelf. Sommige verhalen hoeven niet in het officiële archief. Groningen kreeg meerdere corners, maar Breda hield stand. Aan het eind van Q3 was de situatie eigenlijk vrij simpel: 1-0 voor. En overleven. In het vierde kwart kreeg Breda weer wat lucht. Lo en Floppie kregen grote kansen en na een enorme scoop van Teije richting Joppe verdiende Breda een strafcorner. Die ging erin. Even was onduidelijk wie hem precies had aangeraakt, maar de administratie kwam later met het verlossende antwoord: Maarten zijn eerste goal voor Heren 1. Met enige hulp van Groningen, maar daar vragen we over tien jaar niet meer naar. 2-0. Daarna ging de wedstrijd volledig los. Dane speelde misschien wel zijn beste pot tot dan toe, Lo bleef met zijn backhand richting alles behalve het net schieten en Groningen besloot nog één keer vol aan te zetten. Corner. Nog een corner. En uiteindelijk zelfs een strafbal. Maar Mees had vier dagen eerder tegen Ede blijkbaar ontdekt dat strafballen stoppen eigenlijk best leuk is en pakte er gewoon weer één. Nog twee minuten. 2-0. Wedstrijd gespeeld, zou je denken. Joppe dacht daar anders over. Na een actie van Floppie kwam de bal via de paal voor zijn stick en frommelde hij ook nog de 3-0 binnen. Zijn tweede van de middag. Bijna een hattrick, en daarmee nét geen reden om een krat pils af te tikken. Na het laatste fluitsignaal was het eindelijk zover: de eerste drie competitiepunten van het seizoen waren binnen. Mees hield de nul, Jellie kreeg winst voor zijn verjaardag en Joppe bleef vrolijk doorproduceren. Voor Groningen restte nog maar één ding. Drie uur terug naar het noorden. Met een verloren jantje in de tas. Of zoals hun Duitse nummer acht het volgens onze verslaggever vermoedelijk samenvatte: Es war ein Untergang. Scheisse. Breda H1 - Groningen H1: 3-0. De eerste drie punten. Eindelijk.

Na twee competitiewedstrijden en precies nul punten was het donderdagavond tijd voor iets anders. Gold Cup. Bekerhockey. Avondwedstrijd. Mastbos. Lampen aan. En tegenstander Ede H1. Volgens de aankondiging is bekerhockey het perfecte recept voor sensatie, ambiance en spanning. Dat bleek achteraf niet overdreven. Er vielen acht goals, een strafbal, een half geblesseerde Jerôme, een witgespoten stick en genoeg kansen om de aanwezige cardiologen ook een leuke avond te bezorgen. Om 20:28 gingen we van start. Vier minuten later lag de eerste kans van Breda direct in het mandje. 1-0. Misschien moesten we voortaan gewoon iedere wedstrijd op donderdagavond spelen. Breda bleef goed beginnen. Tweede kans: corner. Nog een corner. Ede hield die eruit, maar bij de derde serieuze mogelijkheid was het opnieuw raak. Floppie dook op en maakte keurig de 2-0. Drie kansen, twee goals. Na Goirle, waar we ongeveer vijftien kansen nodig hadden voor twee goals, was dit een statistische ontwikkeling waar zelfs Vincent tevreden mee kon zijn. Ede kreeg daarna zijn eerste echte kans en besloot meteen een strafbal te halen. Probleem voor Ede: Mees stond op goal. Gestopt. Dat bleek later in de week nog relevante informatie te worden. Ook bij een strafcorner van Ede stond Mees vervolgens prima te keepen en dus gingen we rusten met een comfortabele 2-0. Tot zover een opvallend volwassen bekeravondje. Toen begon Q3. Lo kwam koud het veld in en had blijkbaar geen behoefte aan een warming-up. Vrijwel direct produceerde hij een wereldgoal. 3-0. Wedstrijd gespeeld, zou je denken. Nee hoor. Binnen een paar minuten tikte Ede de 3-1 binnen, kreeg het een strafcorner en viel ook de 3-2. Opeens werden duels niet meer gewonnen en ontstond bij de liveverslaggever zelfs behoefte aan een basketbalachtige time-out. Die bestaat helaas niet. Wat wel bestaat: Sebas met een witgespoten stick. Floppie haalde een corner en Sebas ramde hem binnen. 4-2. En nu komt misschien wel het belangrijkste tactische detail van de hele avond. Sebas had zijn stick namelijk wit gespoten. Niet helemaal natuurlijk. De Adidas-strepen waren nog zichtbaar. Prioriteiten. Het idee: bij een strafcorner kan de keeper nauwelijks zien waar de witte stick eindigt en de bal begint. Wetenschappelijk bewijs hiervoor ontbreekt, maar aangezien de bal erin ging beschouwen we het experiment voorlopig als geslaagd. Voor geïnteresseerden bleek Jip Janssen zelfs een tutorial te hebben over hoe je dit doet. De technische staf van Breda H1 blijft zich ontwikkelen. Ondertussen lag Jerôme langs de kant uitgebreid te koelen. Geen stress, zo werd gemeld. Alleen wel een afbeelding waarop hij er behoorlijk af uitzag. Op het veld ging het vrolijk verder. Ede maakte de 4-3, waarbij nog enige discussie bestond of de bal wel netjes buiten de cirkel was geweest. Maar goed. "Het zal wel." Breda bleef corners halen, Ede bleef counteren en de wedstrijd veranderde langzaam in een soort flipperkast. De belangrijkste tactische aanwijzing vanaf de kant? Gewoon voor je houden. Aldus hoofdcoach Vinnie. Altijd fijn als maanden trainingsarbeid uiteindelijk in vier woorden samen te vatten blijkt. In de allerlaatste seconde van Q3 kreeg Breda nog één mogelijkheid. Joppe stond goed, de keeper kwam niet helemaal vrijuit en de bal lag erin. 5-3. Heerlijk moment om te scoren. Nog vijftien minuten te gaan. Want in de Gold Cup speelden we die avond volgens de Hoofdklasse-regels. Waarschijnlijk, zo luidde de theorie in de groepsapp, omdat Breda in de volgende ronde toch tegen een Hoofdklasser zou moeten. Kon iedereen alvast wennen. In het laatste kwart werd het minder comfortabel. Jelmer speelde een dijk van een wedstrijd, maar door wat persoonlijke foutjes kreeg Ede steeds meer druk. Mees bleef ondertussen redding na redding produceren en hield Breda overeind. Met nog vijf minuten op de klok was het vooral tegenhouden. En dat lukte. Even later klonk het laatste fluitsignaal. Breda H1 5 - Ede H1 3. De eerste overwinning van het seizoen was binnen. Bekeravontuur: levend. Mees: strafbal gestopt. Sebas: goal met camouflagewapen. Jerôme: gekoeld. En Joppe: opnieuw op het scoreformulier. De conclusie in de groepsapp was dan ook duidelijk: Als de Gold Cup zo makkelijk blijft gaan, sturen we de volgende ronde gewoon JA1. Kunnen wij lekker trainen.

Na de 0-2 tegen Roomburg stond wedstrijd twee op het programma: Goirle-uit. Een klein half uurtje rijden, zo was ons verteld. Ideaal voor de meegereisde supporters. Het enige detail dat vooraf wat minder goed verkocht was: het regende alsof heel Brabant tegelijkertijd zijn sproeiers had aangezet. In het hondenweer mochten wij in het wit aantreden tegen de mannen in het zwart. Maar geen zorgen. Goirle wist één ding nog niet. Breda had een geheim wapen meegenomen. Een spits. En terwijl Goirle daar nog achter moest komen, begonnen wij eigenlijk verrassend goed. Binnen een paar minuten waren er al twee gevaarlijke Bredase aanvallen geweest. Het vizier stond nog niet helemaal scherp, maar de intenties waren duidelijk. Goirle had daar minder kansen voor nodig. Hun eerste serieuze aanval betekende meteen de 1-0. Efficiënt. Vervelend. Vooral vervelend. Gelukkig kreeg Ralph even later een strafbal mee. Het moment waar heel Breda op had gewacht: het geheime wapen mocht achter de bal gaan staan. 1-1. Missie geslaagd. Geheim alleen wel meteen verklapt. Het eerste kwart bleef daarna behoorlijk open. Kansen over en weer, Mees die alweer een paar ballen stond tegen te houden en zelfs het zonnetje kwam voorzichtig door. Een meteorologisch wonder waar we volgens de liveverslaggever vooral gebruik van moesten maken. In het tweede kwart bleef Breda kansen creëren. Mau haalde een corner, Goirle hield hem eruit en aan de andere kant hield Mees ons een aantal keer op de been. Toch viel vlak voor rust de 2-1 na een knappe tip-in. Tijd voor thee. Na een warm drankje en wat tactische woorden van hoofdcoach Vinnie kwamen de mannen uitstekend uit de kleedkamer. Het derde kwart was volledig voor Breda. Max kreeg niet één, maar twee enorme mogelijkheden. Lo haalde een corner. Maurice kreeg een grote kans. Maarten verscheen gevaarlijk voor de goal. Lo schoot net naast. Nog een enorme kans. En nog eentje. Kortom: de 2-2 hing in de lucht. Hij viel alleen niet. Ons vizier bleek nog altijd afgesteld te staan op ongeveer 'in de buurt van het doel'. Alsof dat nog niet genoeg frustratie opleverde, begon ook de kaartenadministratie aardig op gang te komen. Teije mocht vijf minuten zitten, Goirle volgde niet veel later en uiteindelijk zouden er volgens de nabeschouwing vier gele kaarten vallen. Een verhitte middag dus. Inclusief een kamikazesliding op Jerôme en Ralph die later door de Goirlese doelman met de grond gelijk werd gemaakt. Gezellig middagje Brabant onder elkaar. Aan het begin van het laatste kwart kreeg Goirle een corner en viel de 3-1. Dat voelde behoorlijk onterecht gezien het spelbeeld, maar Lo had daar geen boodschap aan. Twee corners later maakte hij de 3-2 en ineens was alles weer mogelijk. Breda bleef aandringen en kreeg opnieuw een corner voor de gelijkmaker. Niet erin. En zoals dat dan gaat als je zelf alles op alles zet, valt hij aan de andere kant wel. 4-2. Einde wedstrijd. Een uitslag die eigenlijk nauwelijks vertelde wat er op het veld gebeurd was. Breda creëerde kansen genoeg en was volgens de statistieken zelfs de bovenliggende partij. Er bleek alleen opnieuw één statistiek te bestaan die iets zwaarder meetelt dan alle andere: Goirle: 4. Breda: 2. Twee wedstrijden gespeeld, nul punten. Maar het goede nieuws: vier dagen later mochten we alweer. Gold Cup thuis tegen Ede. Misschien dat het vizier daar wél op scherp zou staan.

Na twee jaar eerste klasse was het eindelijk zover: Breda H1 mocht weer aantreden in de Overgangsklasse. En alsof de hockeygoden het zo hadden gepland, kwam direct een oude bekende naar het Mastbos: Roomburg. Voor de mensen met een iets beter geheugen dan gemiddeld: in 2022 stonden we ook tegenover de mannen uit Leiden, toen in de play-offs om lijfsbehoud. Na drie wedstrijden en de nodige hartproblemen schoot Lo ons destijds via een beslissende shoot-out naar handhaving. Vier jaar later stond hij er weer. Iets ouder, waarschijnlijk iets stijver, maar verder weinig veranderd. Met een goedgevulde lijn, een Spaanse TD in het vooruitzicht en zestien mannen die na een lange voorbereiding eindelijk voor het echie mochten, werd om 14:45 afgeslagen. De wedstrijd begon voorzichtig. Misschien iets té voorzichtig. In het eerste kwart gebeurde aanvallend niet heel veel, maar gelukkig zorgden Floppie en Jelmer ervoor dat er toch wat kleur in de wedstrijd kwam. Flop pakte groen, Jelmer geel. Ook dat hoort blijkbaar bij promoveren. Lo haalde de eerste strafcorner van het seizoen, alleen bleek onze ingestudeerde variant nog ergens in de voorbereiding achtergebleven te zijn. De uitvoering ging de mist in en na vijftien minuten stond het nog altijd 0-0. In het tweede kwart kwam Breda beter in de wedstrijd. Bou liet met een heerlijke actie zien dat hij ook op dit niveau gewoon langs mensen kan lopen, Ralph vuurde een goede bal op goal en ergens tussendoor dachten we zelfs de 1-0 te maken. Helaas vond de arbitrage daar iets van en ging het feestje niet door. Aan de andere kant stond Mees inmiddels ook lekker warm te keepen. Een paar goede reddingen later gingen we rusten met 0-0 en, belangrijker nog, met de constatering dat Breda de betere ploeg was. Dat laatste is alleen helaas geen officiële statistiek waar punten voor worden uitgedeeld. Na rust gingen we vrolijk verder. Een corner werd rakelings naast gepusht en Breda leek steeds dichter bij de openingstreffer te komen. Precies op dat moment besloot Roomburg te demonstreren hoe efficiënt hockey ook kan zijn: kans, goal, 0-1. Tegen de verhouding in, maar hij telde helaas gewoon. Daarna moest Mees meerdere keren aan de bak en haalde Maarten nog een bal van de lijn. Het derde kwart werd daarmee een stuk minder comfortabel dan de eerste helft, maar met één goal verschil bleef alles mogelijk. Het laatste kwart werd dan ook één lange jacht op de gelijkmaker. Corner Breda. Niks. Nog een corner. Weer niks. Dane haalde er nog eentje. Ook net naast. Genoeg mogelijkheden dus, alleen het essentiële onderdeel van hockey, de bal daadwerkelijk over de doellijn krijgen, bleek deze middag nog wat lastig. Met nog een paar minuten te spelen ging de keeper eruit. Alles of niets. Het werd niets. Vrijwel direct profiteerde Roomburg van het lege doel en viel de 0-2. Daarmee was de eerste wedstrijd terug in de Overgangsklasse beslist. Een nederlaag dus, maar wel eentje met perspectief. We waren grote delen van de wedstrijd de betere ploeg, creëerden genoeg kansen en lieten zien dat we op dit niveau absoluut mee kunnen. Alleen nog even leren dat je daar blijkbaar ook goals voor moet maken. 0 punten. Wel vertrouwen. Op naar Goirle.